Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Η απόχρωση

Αγαπητοί αναγνώστες, φίλοι και επισκέπτες, το ιστολόγιο έχει σήμερα επέτειο 10 ετών από την ίδρυση του. Σας ευχαριστούμε και ευχόμαστε και εις άλλα με υγεία.

Το διάλεξα επίτηδες ιδιαίτερο
με μια απόχρωση βαθέος ερυθρού
σε ανάμιξη με ένα εκτυφλωτικό πορτοκαλί
μαλακό στην αφή, απαλό στο άγγιγμα
με μια βελούδινη υφή
εύχρηστο, εύκαμπτο, ευέλικτο
αλήθεια μου άρεσε πολύ
κι αντίθεση όμορφη που κάνανε
οι επάλληλες του τυλιγάδες
στις οργιαστικές ανάμεσα
πυκνές τις πρασινάδες

Πρόθυμο στην αρχή και πιστό
για τον κοινό σκοπό
μαζί μου να πασχίζει
πειθήνιο τις κινήσεις μου
αυτό ακολουθούσε και μάλιστα
σημαντικά με διευκόλυνε - τόσο χαιρόμουν!
πόσο φτουράει η δουλειά σκεφτόμουν
και πόσο γίνεται ευχάριστα
όποιος με βλέπει τώρα
σίγουρα πρέπει να επικροτεί
και - ίσως με φθόνο - να με μακαρίζει
μα λίγο – λίγο αρχίσαν τα προβλήματα
μάγκωνε, έστριβε
αντιστεκόταν κάθε δυο και τρεις
και σε χίλιες μεριές έπιανε να τσακίζει
αντί να με βοηθά κατέληξε
πλέον να με εμποδίζει
ειλικρινά δεν τον καταλαβαίνω
τον τρόπο τον εριστικό
το πείσμα το σαδιστικό
λες κι έχει κάποια
μαζί μου προηγούμενα
και θέλει τόσο να με εκνευρίζει
πώς είπατε;... σα να ακούτε είναι
που έχει αρχίζει να μου τη σφυρίζει;
τη βίδα που λασκάρει την ακούτε οπού τρίζει;

Κι εγώ σας λέω είναι ένα τέρας που με ταλαιπωρεί
με αγανακτεί, άνευ ελέους με ταλανίζει...
το λάστιχο ποτίσματος μισώ
ότι φριχτά με βασανίζει.

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Οι πρώτοι του πλανήτη κάτοικοι


Παραλία Ιεράς Μονής Παναγίας Πολεμάρχας, παλαιά Επίδαυρος, Αργολίδα, 25/7/'017
Σε ευχαριστώ Άνε για το μίνι στυλό που βρήκα στον ελβετικό σουγιά σου (δεν είχα πάρει μαζί μου κανονικό) και που με τούτο λοιπόν το μικρό στυλουδάκι έγραψα:

Μέσα απ΄την τρύπα της πετρούλας
εις της θαλάσσης το νερό μέσα όπου μάζεψα
για να την κάνω κάποιο διακόσμημα
ή για άλλη λειτουργία χρηστική
μέσα απ' την τρύπα λοιπόν της πετρούλας
είδα την άκρη μιας φατσούλας
και δυο κατάμαυρα μικρούτσικα ματάκια...
κούνησα δυνατά, ξέπλυνα μήπως φύγει, μα τίποτα
κολλημένο ίσως εκεί με κάποια βεντούζα
πλάσμα ασπόνδυλο, αρχέγονο ον
ίδιο, απαράλλαχτο εδώ και χρόνια αμέτρητα
ο πρώτος πρόγονος του πρέπει να εμφανίστηκε στη γη
λίγο μετά του σύμπαντος τη δημιουργία
που καθώς λέει η θεωρία έγινε
μ' ένα μεγάλο μπουμ
εγώ πάντως πίσω την πέτρα πέταξα
μες στο νερό και πέφτοντας
τί ηχηρό που έκανε μπλουμ!

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Τόσο κέντρο και πάνω και κάτω


Τόσο στενή που τόνιζε τα ευμεγέθη στήθη
τόσο λεπτή που ανάδειχνε τους τορνευτούς γλουτούς
τη μέρα αυτή κάθε χρονιά ο νους μου εκεί θα πέσει
σ' εκείνη την αξέχαστη νεανική σου μέση.

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Ο ύμνος του clochard που συναντούσα


Ούτε κρύο, ούτε ζέστη
καλοκαίρι ή χειμώνα
μήτε ξεχωρίζει καν
και ολοχρονίς φοράει
ένα λερό χοντρό μπουφάν

Γκρίζα, μπερδεμένα γένια
άσπρα, ανάκατα μαλλιά
μακριά, κατράμι νύχια
και το πρόσωπο χαμένο
από στρώματα βρωμιά

Υποδήματα που χάσκουν
λόγια ακατάληπτα
περπατά κι όλο μιλάει
ψιθυρίζει ρυθμικά

Μα τί λέει; μα τί λέει;
τί να πει θέλει μαθές
σαν ποιημάτων ήταν λέξεις
ραψωδίας σαν στροφές

...

Το συνεχές αυτό παραλήρημα
εντύπωση μου έκανε τόση
τίνος να ήτανε αυτό το ποίημα
και οι στίχοι του να ήτανε πόσοι;

Έμοιαζε κάπως έργο τρανό
παλιό, ιστορικό  και σπουδαίο
σοφό και μαζί ταπεινό
λαϊκό και αγνό, φορές ίσως χυδαίο

Δεν ήμουν του διαβάσματος άνθρωπος
των βιβλιοθηκών, των αρχείων
μ΄ένα κινητό στο διαδίκτυο
έγινα κυνηγός των στοιχείων

Μου πήρε χρόνο, κουράστηκα
λύση να μπορέσω να βρω
ήταν μυστήριο περίπλοκο
κόλπο πανούργο, φαιδρό

Δυο στίχους ο πλάνητας διάλεγε
πολύ γνωστού ποιητή
και για συμπλήρωμα διάλεγε
στο μυαλό ότι του ΄ρθει...

Λυτρώθηκα από την αγωνία, το μπέρδεμα
και λύθηκε μου η απορία
ήταν η χειρ του Διονυσίου Σολωμού
κι ο «Ύμνος στην Ελευθερία»:

«...
Πότε θα σιγάσει τούτο
και πάψει το βιολί
δεν ειν΄εύκολες οι θύρες
εάν η χρεία τες κουρταλή

Ταπεινότατη μου γέρνει
η τρισάθλια κεφαλή
και αντί αμήν κι ελέησον
ξεστομίζω όλο αλί

Δε θα πάψω, να σωπάσω
να τ΄ακούνε τα παιδιά
και το στόμα θα φωνάζει
όσα αισθάνεται η καρδιά

Λεύτερος πια κάθε μέρα
να κοιτώ τον ουρανό
και την χήτη να τινάζω
σα λιοντάρι Ισπανό

Ό,τι ήμουν τ’ απαρνιέμαι
τώρα ζω όπως μποράω
δε μιλώ και δεν κουνιέμαι
στις βρισιές όπου αγροικάω

Τα πολλά δεν ειν΄ανάγκη
ότι έχω μου αρκεί
μεγαλόψυχο το μάτι
δείχνει πάντα οπώς νικεί

Το σκληρό ψωμί κομμάτι
που σου δίνει η ζητιανιά
να σας φθάνει – αποκριθήτε
στης νυκτός τη σκοτεινιά

Πάρεξ απ’ ότι φοράω
δεν έχω ούτε αλλαξιά
σαν το σκόρπισμα του ανέμου
στου πελάου τη μοναξιά

Διώχνω κάθε κακή σκέψη
κάνω τη να παταχθεί
απ’ το μίσος που την καίει
πολεμάει να πεταχθή

Τόση μάνητα και ζάλη
που στοχάζεσαι μη πως
ξέφυγε τούτος ο κόσμος
πια δεν είναι λογικός

Παντού φόβος και τρομάρα
και φωνές και στεναγμοί
μια ανάσα στην αντάρα
πόθησα,... μία στιγμή

Της αυγής δροσάτο αέρι
δε φυσάς τώρα εσύ πλιο
α! της μάνας μου το χέρι
ένα όραμα παλιό

Φρικτά όντα, συνεπεία
της απαίσιας σας φερσιάς
τα παιδιά σας θελ’ ιδήτε
πόσο μοιάζουνε με σας

Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου
πείνα και θανατικά
κι όσα είχαμε τα πλούτη
ήταν όλα δανεικά

Ποιοί ειν’ αυτοί που πλησιάζουν
με πολλή ποδοβολή
ο εχθρός μέσα έχει έμβει
κι όποιον βρίσκει τον χαλεί

Α! το φως που σε στολίζει
σαν ηλίου φεγγοβολή
σύ ‘σαι η λαμπρή ελπίδα
σύ ‘σαι η μοίρα η καλή

Σήμερα άπιστοι εγεννήθη
ναι – του κόσμου ο Λυτρωτής
ο Σωτήρας, ο Ποιμένας
ο Ιατρός, ο Φωτιστής

Αυτός λέγει... Αφοκρασθήτε
εγώ ειμ’ Άλφα, Ωμέγα εγώ
και παντού κάνει αντάρα
και βαθύ χλαπαταγό

Ποίος ειν’ άξιος να νικήση
ή με σε να μετρηθή
αγνέ, άχραντε Πατέρα
άγιε, αλάνθαστε Κριτή

Ποίος στον σύντροφον απλώνει
χέρι, ωσάν να βοηθηθή
ποιός προσεύχεται κι ελπίζει
τον Παράδεισο να ‘ρθει

Εις αυτήν, ειν’ ξακουσμένο
δεν νικιέσαι εσύ ποτέ
στην αγάπη, στην φροντίδα
γλυκογάλατε μαστέ

Τώρα επέρασαν αιώνες
και δεν έπαυσε στιγμή
το Έλεος, η Θεία Χάρη
η ακλόνητη πυγμή

Μα... εγώ ό,τι κι αν λέω
με περνούν για παλαβό
Βασιλείς! ελάτε, ελάτε
και κτυπήσετε κ’ εδώ
.....»

Το βρήκα λοιπόν και ησύχασα
άλλαξαν και τα γραφεία στη δουλειά μου
τον ποιητή του δρόμου πια έχασα
πάει αυτός – κι εγώ πάω, λίγο λίγο, καλλιά μου.

  
Σημ.: Στίχοι δανεισμένοι και ενίοτε ελαφρώς τροποποιημένοι, από τις στροφές: 10, 14, 19, 23, 28, 36, 42, 58, 60,  63, 70, 73, 78, 80, 93, 94, 97, 98, 102,  109, 123, 155, 158
Clochard – γαλλιστί ο άστεγος, ο πλάνητας, ο αλήτης

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Πρώτη σημείωση στο καινούριο Moleskine (σημειωματάριο τσέπης αριθμός VΙ)


18/6/’017

Καινούριο τεφτέρι ξεκινώ
να που έγινε πάλι το ευκταίο
για ευλογία και χάρι προσκυνώ
να μην είναι -αλί- τελευταίο.

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Πρώτη σημείωση στο καινούριο Moleskine (σημειωματάριο τσέπης αριθμός V)


22/4/’015

Εμπρός λοιπόν
και γράφε αράδα
τα Moleskine τα τεφτέρια σου μ’ αυτό
γίνονται πια πεντάδα.

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Τα "αρρωστάκια"


Δυο ηλικιωμένοι άντρες περιμένουν σε στάση δημόσιου λεωφορείου, αλλά επιβιβάζονται σε ιδιωτικό, Αμπελόκηποι, Αθήνα, 6/7/'017, μεσημέρι

Τριμμένα ρούχα
παλιά υποδήματα
πανάρχαια ζώνη
μάγουλα αξύριστα
και μαδημένα
άσπρα μαλλιά
φτηνά τσιγάρα
ώρα στη στάση
δίχως μιλιά
το στόμα μόνο
σα γέλιο σκάει
στο μάτι κάπως
μια λάμψη αστράφτει
σαν καταφθάνει
μεγάλο πούλμαν
κομψό και φίνο
πού 'χει μπροστά
μια πινακίδα
που λέει "Καζίνο".


Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Μαζευτείτε, ενωθείτε


Τραγούδι ("Gather Round"), του αμερικανού τραγουδοποιού και πολιτικοκοινωνικού ακτιβιστή David Rovicks, οι στίχοι και η ηχογράφηση εδώ, μία ζωντανή εκτέλεση εδώ, μετάφραση στίχων Χ. Δ. Τ.

Μαζευτείτε, ενωθείτε, άνθρωποι της εργατιάς
συναχθείτε γιοι του μόχθου, δυχατέρες της δουλειάς
σεις που βγάζετε ντομάτες
σεις οι καλλιεργητές
σεις που γράφετε τον ήχο
που ανασταίνετε παιδιά
στην πυρά που ιδροκοπείτε, της κουζίνας, της φωτιάς
μαζευτείτε, ενωθείτε, άνθρωποι της εργατιάς
σεις που κάνετε τη λάτζα
τη φασίνα κάνετε
σεις που χάνετε το στόχο
τα χαντάκια ανοίγετε
κι αν οχήματα παρκάρεις
τάφων κι αν είσαι σκαφτιάς
μαζευτείτε, ενωθείτε άνθρωποι της εργατιάς

Όλοι οι εργάτες ενωθείτε
σεις οι προγραμματιστές
οι δασκάλοι, οι πισσαδόροι
οδοποιοί, καθηγητές
οι τραινοδηγοί συρμών
όπου αν πάνε μακρυά
κι οι σωφέρ των λεωφορείων
έλα ενώσου εργατιά
κι αν δεν έχετε για νοίκι
διπλοβάρδιες κάνετε
και δε σας περσέβει χρόνος
στο δρόμο αν κοιμόσαστε
και αν τρέμετε απ’ το κρύο
στις σκιές κάθε γωνιάς
μαζευτείτε, ενωθείτε, άνθρωποι της εργατιάς

Μαζευτείτε, ενωθείτε, άνθρωποι της εργατιάς
που τραβάτε τις ταινίες
ηθοποιοί του σινεμά
σεις που ζείτε από την πένα
που ο στρατός σας ειν’ δουλειά
που χειρίζεστε τα όπλα, του αέρα, της ξηράς
μαζευτείτε, ενωθείτε, άνθρωποι της εργατιάς
μαζευτείτε και θα βρείτε
πως αν είσαστε μαζί
κάθε εχθρός πίσω θα κάνει
που μπροστά σας θα σταθεί
όπως το νερό κυλάει
κι η ιστορία μαρτυρά
τους εργάτες ενωμένους
τίποτα δεν τους νικά.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Μόλλυ Ρόουζ


Τραγούδι ("Molly Rose"), του αμερικανού τροβαδούρου Willy Tea Taylor, οι πρωτότυποι στίχοι στο σύνδεσμο, μία ηχογραφημένη εκτέλεση εδώ και μία ζωντανή εκτέλεση εδώ, μετάφραση στίχων Χ.Δ.Τ.

  
Κανείς φόβο δεν είχε ή το σχέδιο του να ξέρει
του ανθρακωρύχου Λη Μακ Γκόουαν, απ’ τα ψηλά που ήταν μέρη
που ως αργά έμενε μόνος κοντά ένα χρόνο
και το ψυθίριζε όσο, αυτός ν’ άκουε μόνο

Μόλλυ Ρόουζ κινάω για σένα
κι αν ενάντια σταθεί θα σκοτώσω καθένα
ποτάμι το αίμα πλατύ θα χυθεί
κι ως την Κόλαση Μόλλυ θα πλέουμε μαζί

Η Μόλλυ Ρόουζ καλλονή ήταν μα πόρνη
κανείς δεν την πήρε για βραδιά μία και μόνη
και μια νύχτα σαν αυτές που το τσακάλι ουρλιάζει
απ’ του φεγγαριού τις σκιές, ο Μακ Γκόουαν πλησιάζει

Να σου πάρει Μόλλυ ήρθε στο πορνείο τη ζωή
δυο πιστόλια κουβάλαε και κάμα μια κοφτερή

Μόλλυ Ρόουζ κινάω για σένα
κι αν ενάντια σταθεί θα σκοτώσω καθένα
ποτάμι το αίμα πλατύ θα χυθεί
κι ως την Κόλαση Μόλλυ θα πλέουμε μαζί

Απ΄την ομορφάδα της έχασε αυτός τη μιλιά του
κάθε άντρας την ήθελε να είναι δικιά του
το γέλιο της πάγωσε σαν τον είδε μπροστά της
και μια ανάμνηση άσχημη της ήρθε παλιά της
το Λη Μακ Γκόουαν τον ήξερε εδώ κι ένα χρόνο
να τον σκοτώσει δε μπόρεσε παρά λίγο μόνο
η σφαίρα τον πέτυχε μα στάθηκε τυχερός
και να! σήμερα γύρισε σκληρός τιμωρός

Μόλλυ Ρόουζ κινάω για σένα
κι αν ενάντια σταθεί θα σκοτώσω καθένα
ποτάμι το αίμα πλατύ θα χυθεί
κι ως την Κόλαση Μόλλυ θα πλέουμε μαζί

Την πήραν τα κλάμματα σαν είδε ποιός ο σκοπός του
και στο πορνείο όσοι βρίσκονταν στάθηκαν μπρος του
πιστολιές ακουστήκαν, παντού πέφταν κορμιά
όρθιοι στο τέλος μείναν οι δυο τελικά
πληγωμένος βαριά μ’ έξι σφαίρες στο σώμα
το μαχαίρι του έβγαλε και χαμογέλαε ακόμα
κι απ’ το φόβο της Μόλλυ, έτρεμε το κορμί
στο λαιμό με τ’ ατσάλι της ψιθύραε στ’ αυτί

Μόλλυ Ρόουζ ήρθα για σένα
κι ενάντια που στάθηκε σκότωσα τον καθένα
α, το αίμα πώς χύθηκε, ποτάμι πλατύ
ως την Κόλαση Μόλλυ, έλα να πλέουμε μαζί.


Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Η σβέση


Δεν απωλέσθη η κάθε ελπίς
αίματος σαν υπάρχει ακόμα ρανίς
μα αν φύγει, αν πέσει, εάν κυλήσει
το σώμα δεν είναι άλλο να ζήσει
μάταιο είναι πια του λοιπού
ήρθε η ώρα του τέλους και του χαμού
η ιστορία αυτή ήταν μιας ακόμα ψυχής
και σβένει και πάει η ύστατη αχτίς.


Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Ο σκοταδόψυχος*


Θέλω να γίνω γλύφτης
στη θέση αυτού που γλείφει
δεν κάνω για ιππότης
αλλά για καταδότης
και ούτε για Ρωμαίος
μάλλον για αρουραίος
μήτε ποθώ τη νίκη
σέρνομαι σα σκουλήκι
γω δεν είμαι συνεπής
μα γλοιώδης, χαμερπής
δεν στέκω για αγωνιστής
προτιμώ βασανιστής
τη φτύνω την πατρίδα
ζηλεύω την ακρίδα
κατακτητές περάστε
παράσιτα ακμάστε
τέλος η ευδοκιμία
θέλω να έρθει πανδημία
μωρά, παιδιά στο πόδι
για τη σφαγή του Ηρώδη
κανένα σεβασμό
γυναίκες για βιασμό
φωτιά και στη θρησκεία
πλημμύρα και κακία
πείνα με δίχως τελειωμό
κι όποιος αντέξει το λιμό
δεν προσβλέπω σε σωσμό
προσδοκώ κακό χαμό
δεν περμένω αγιασμό
δρέπανο και Θερισμό
ούτε έχω ένα πιστεύω
ένστιχτα άγρια μόνο θρέβω
υψηλό να μην πρευσβεύω
να κουρσεύω, να βατέβω
τους γονείς δεν τους τιμώ
έλκομαι απ’ τον ξεπεσμό
κι από κάθε καλωσύνη
προτιμώ αγνωμοσύνη
δεν μετρούν διόλου οι αξίες
διαστροφές, ανωμαλίες
τους πτωχούς τους κατατρέχω
και σωρεύω για να έχω
αντί τον άγιο Πάολο
προσκυνώ τον Διάολο
θεϊκό το χάρισμα;
φτού! γαϊδάρου γκάρισμα
από γάμου χορωδία
πεθυμώ μια σε κηδεία
«με αγάπη κι ευλογία»
πω πω φρίκη! τί αηδία!

από Δύναμι και Χάρι
κάλλιο ο Χάρος να με πάρει
κι από «εν τω Παραδείσω πρώτος»
επιλέγω άφατο σκότος.


* Σημ. Ο τίτλος είναι "δανεισμένος" από το ομότιτλο ποίημα του εμβληματικού ποιητή Τιμολέοντος Φανφάρα και την ταινία "Ξύπνα Βασίλη" 1969 σε σενάριο - σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη (1923 - 2010), βασισμένη σε θεατρικό του Δημήτρη Ψαθά (1907 - 1979). Απαγγελία του ποιήματος, από τον ίδιο τον ποιητή μπορεί κανείς να ακούσει εδώ.

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Πόθεν;


Αυτό το άγχος
που με τρελλαίνει

με παραλύει
με διαλύει
πάνω που λέω:
«καλά είμαι τώρα»
συγκροτημένος
θωρακισμένος...

από πού μπαίνει;

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Πού;


Α ρε Νικοκαρούζοι, Μιλτοσαχτούρηδες
Γιαννηβαρβέρηδες, Μιχαληκάτσαροι
Νικαββαδίες πού είστε;

Πού ‘στε ρε Αντρεμπειρίκοι
Νικογκάτσοι, Τακησινόπουλοι
Γιωργοσουρήδες, Κωστοκρυστάλληδες
Θανοβελούδιοι πού ‘στε;

Ρε Γεωργοβυζίηνοι, Κωνστακαβάφηδες
Διονυσιοσόλωμοι, Ρωμοφιλύρηδες
Γιαννησκαρίμπες, Κωσταβαρνάληδες, Αργυροχιόνηδες...

Πού ΄στε μωρέ και μας
έχει φάει η μαρμάγκα;

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Περπατώντας μεσημέρι στο Γουδί


Βαίνοντας ταχέως προς τη ολοκλήρωση
της πέμπτης δεκαετίας
του ανωφελούς μου βίου
μια μέρα όπου με είχε
ως συνήθως κυριεύσει
αυτή η ανεξήγητη
ευρύτατη η θλίψη
κι επερπατούσα σέρνοντας τα βήματα
και αναλογιζόμενος τα τόσα τα προβλήματα
τις στεναχώριες τις πολλές
και τις αρρώστιες, τους νέους μου μπελάδες
κι έλεγα «Θε μου άδικο,
γιατί σε με σχεδόν ποτέ
γλυκειά Ανατολή
και όλο το βαρύ, το μελαγχολικό
το λυπηρό το δείλι;»
ώσπου διαλύθηκαν οι σκέψεις
σκόνη γίνανε
στο θέαμα του νέου κοριτσιού
έξω απ’ το τμήμα ογκολογικό
στην κλινική των παίδων
καθόλου όπου δεν είχε το κακόμοιρο μαλλιά
και που την κεφαλή του κάλυπτε
ένα πολύχρωμο μαντήλι.


Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Ο εγκλεισμός


Μα δεν καταλαβαίνεις πια;
Μπα σε καλό σου!
Δεν είναι η γειτονιά, το διαμέρισμα
δεν ειν΄ οι άνθρωποι
δεν είναι η δουλειά
η φυλακή

μα το μυαλό σου.

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Δεν τον χωνεύω το γιατρό


Μηδέ να πιεις γουλιά καφέ
ουδέ πρέζα ταμπάκο
και σπίρτο ούτε μια σταλιά
την εντολή σου δίνω
και γράφω μία συνταγή
για ένεσες, κινίνο
να τρως μονίμως ελαφρά
βραστά κυρίως φαγητά
πολύ να μην κουράζεσαι
φιλότιμα να εργάζεσαι
να αποφεύγεις τη βροχή
το κρύο και τα χιόνια
κι άμα σταθείς πειθαρχικός
θα ζήσεις κι άλλα χρόνια.

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Με τις υγείες μας!


Παρόρμησα αίφνης ορμεμφύτως
ενήργησα έτσι αυθορμήτως
δεν άντεξα να βράζω
εντός μου λες και τάχα ανεπαισθήτως
και ρώτησα ωστόσο χαμηλώνοντας
το βλέμμα από τα μάτια τα μαγνητικά
αν έχω κάποια ελπίδα
και με βελούδινη φωνή
ήρθε η απάντηση στυγνή:
"Καμμία απολύτως!".

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Όλα κοντά


Το να μένεις στο κέντρο της πόλης
έχει ασφαλώς κάποια προνόμια
κύριο από αυτά είναι όπως λεν όλοι
πως έχεις τα πάντα "μέσα στα πόδια σου"
πάει να πει δηλαδή
πως κοντά γύρω είναι όλα
το ξέρω καλά διότι βλέπεις
τυγχάνω γέννημα θρέμμα
θυμάμαι ας πούμε
στον καιρό της νεότητος
ότι δεν πήγαινα ποτέ
σε άλλη γειτονιά
αφού οι φίλοι και γνωστοί
στο κέντρο έρχονταν πάντα
όπου οι επιλογές για διασκέδαση
και αναψυχή ήταν τόσες πολλές
πόσα γύρω που είχε!
ααα!... ο καιρός  της νεότητος!...
ααα! οι αναψυχές και οι διασκεδάσεις...
μα περνούσαν τα χρόνια μετά
και βούλιαζα εγώ
βυθίζομουν εντός μου
μέχρι που είπα μια στιγμή πως
"φτάνει πια, δεν είμαι ο εαυτός μου"
κάτι πρέπει να κάνω
και μετά από ψάξιμο
παρατεταμένο και προσεκτικό
βρήκα έναν όμιλο φυσιολατρικό
που ήταν κι αυτός κοντά πολύ
ούτε περπάτημα δέκα λεπτών
κι έλαβα εκεί εκπαίδευση ειδική
που σε καθιστά ικανό να
μπορείς να επισκέπτεσαι
σημεία της φύσης απάτητα μπορεί
ή εν πάσει περιπτώσει απροσπέλαστα
από κοινούς ανθρώπους και
ενθουσιάστηκα πολύ με αυτές
τις νέου τύπου δραστηριότητες μου
καθώς και με τους φιλικούς κι ενθουσιώδεις
καινούριους μου εκεί συντρόφους
και είπα βρήκα πια το δρόμο,
βρήκα τον τρόπο να περισώσω
πριν είναι αργά το κορμί και το μυαλό
μα αλίμονο, γρήγορα πολύ βαρέθηκα
και άρχισα πάλι τις παλιές
γνώριμες δραστηριότητες
αυτές που λειώνουν το κορμί
και που τσακίζουν το μυαλό
κι έφτασα έτσι ως τα τώρα
και τόσο που άντεξα απορώ
κι ήρθα που λέμε στο Αμήν
και λίγο πριν
επιχείρησα μια τελευταία
προσπάθεια απονενοημένη
(σκέφτηκα "τί άλλο μένει;")
κι έτσι εδώ λίγο καιρό
πάω σχεδόν καθημερινά τα απογεύματα
στην ομάδα αλληλοϋποστήριξης
αυτών που έχουν ξεκινήσει
προσπάθεια απεξάρτησης
και -κοίτα πώς καμμιά φορά τα φέρνει-
η αίθουσα των συγκεντρώσεων
είναι κι αυτή κοντά
μάλιστα εν σχέσει με το μέρος
που προηγουμένως αναφέραμε
μόλις στο διαγώνιο τετράγωνο
απ' την απέναντι μεριά
της λεωφόρου.


Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Εύρεση πολύ σπανίως, απώλεση σχεδόν μονίμως


Πιάνω μερικές
σπάνιες φορές τον εαυτό μου
Ανώτερα να στέκεται
και είναι όλα απλά, καλά
βλέπω ξεκάθαρα
και συναισθάνομαι
και όλο λέω:
"Θυμήσου το!
Θυμήσου το αυτό!"...
μα ύστερα χάνομαι.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Αυθόρμητος δημιουργός, αυτοσχεδίων έργων λαϊκών


Δια βίου στις παρυφές της ποιότητας
πάντοτε στην πλευρά της ευτέλειας
διακονούσε ποικίλες
εκφάνσεις μορφών
διαφόρων της Τέχνης
ποτέ αμειβόμενος
χαμηλής αναγνώρισης
άνευ μαικήνος
σταθερά ερασιτέχνης
ιδίοις εξόδοις
με μέσα και ύλες
φθηνά, ταπεινά
στην αδιαφορία εσυνήθισε
κι εκπλησσόταν αν αίφνης
σαν κάποιος εξέφραζε
κάποιο εγκώμιο
μπορεί ένα σχόλιο
δια λόγου ή γραπτό
θερμό, θετικό
διότι αυτό αναζητά
και αρκείται για να
δρα ο καλλιτέχνης
ο συνεπής κι πιστός
ελάσσων έστω αυτός
για τα έργα του ζει
άλλο δεν έχει να πει
και υπάρχει αν μόνον
με πίστη, σπουδή
ως αυτός το αισθάνεται
να περνά ο καιρός
και να δημιουργεί.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Ο ήχος του κώδωνος*


Πόσο μισώ τον ήχο που ασκούν τα ξυπνητούρια
ανέκαθεν από παιδί
τότε που είχαμε εκείνα τα παλιά μηχανικά
κι ύστερα βγήκαν ηλεκτρονικά ρολόγια
επιτραπέζια αλλά και της χειρός
κι ακόμα πιο μετά συσκευές ένα σωρό
και υπολογιστές και τηλεφωνικές
κι εγώ δεν ξέρω άλλο τί
με ενσωματωμένη ανάμεσα απ' τις πολλές
τις εν πολλοίς τις άχρηστες και τις σαχλές τις λειτουργίες
κι εκείνη του ξυπνητουριού
και μάλιστα οι επιλογές πια είναι αμέτρητες
τον ήχο να διαλέξεις
από μοτίβα αφάνταστα πολλά
και από κάθε πρακτικά που επιθυμείς τη μελωδία...
αδιάφορο! - όσο κι αν είναι η συμπεριφορά διακριτική
καλλιεπής, κομψή όλο στυλ και χάρη
εγώ τα ξυπνητούρια τα αποστρέφομαι
ότι τον ύπνο μου στερούνε  το γλυκύ
και με αποσύρουνε από ενδεχομένως
όνειρα ευάρεστα, μα πιο πολύ
διότι με τρόπο άκαρδο, σκληρό
μ΄επαναφέρουν για άλλη μια φορά
σε τούτη την ανούσια και τη στεγνή
έως και συχνά τη ζοφερή
πραγματικότητα.


* Σημ. Τίτλος δανεισμένος από το ομώνυμο θεατρικό έργο (1951) του Γιάννη Σκαρίμπα, 1893 - 1984. 

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Αντιφασουρεάλ (με καταληκτική παράβαση*)


Ένας οκνηρός εργάτης
κάποιο φίδι κολοβό
ο δειλός ο στρατηλάτης
τα αγνό το πονηρό

Ο πιστός ο Καζανόβας
ο εραστής ο μοναχός
ο αρχιερέας Αννίβας
ο ανυπόμονος Ιώβ

Ο καθ’ έδρας αμφιβάλλων
ο τραυλός ο γλαφυρός
ο κυκλόσχημος ο ρόμβος
και ο άθεος πιστός

Ξανθογάλανος φελάχος
με φολίδες ποντικός
ιριδίζον κιαροσκούρο
και ηφαίστειο ψυχρό

Κομψότατο σκιάχτρο
δύσμορφη κούκλα βιτρίνας
μελωδία ανυπόφορη
γλυκειά βοή της σειρήνας

Μεγαλόπρεπη καλύβα
πλίθινο ανάκτορο
ζωηρή πολύ αδράνεια
δράση δίχως διάφορο

Μια φραουλιά ευθύκορμη
κατάφορτη μια λεύκα
αειθαλλής παλιά συκιά
και φυλλοβόλα πεύκα

Ένας γλύπτης χωρίς χέρια
ένας μουσικός κωφός
υποβρύχια περιστέρια
ήλιος κρύος, δίχως φως

Αχαλίνωτη παρθένα
πόρνη όλως εγκρατής
απ’ το ύψος του πυθμένα
αεροπλόος πειρατής

Βυρσοδέψης οικολόγος
και σφαγέας σπλαχνικός
μονομάχος φοβιτσιάρης
κλόουν λίαν σοβαρός

Ήσυχο πολύβουο κέντρο
θορυβώδης ερημιά
ξαστεριά στην καταιγίδα
θύελλα κι απανεμιά

Δύτης ύψους, άλτης βάθους
αναχωρητής του πάθους
πείσμων και μεταννοών
ευσεβής κατά Θεών

Ν’ αποβάλλεις το Κακό
κλώσσα το σαν το αυγό
ζημιά πια θε να σου κάνει
και το σώμα σου να γειάνει

Σε γη σπόρος καρπερή
στέρφα, άγονη, ξερή
νέος καλλιεργητής θα μάθει
να! φυτρώνει ένα αγκάθι

Φαραώ ρακκοσυλλέκτης
αχθοφόρος βασιλεύς
Ελευσίνιος Αθηναίος
Σπαρτιάτης Μεγαρεύς

Ο μαρμάρινος Πινόκιο
ένας ξύλινος Ερμής
τα μυστήρια της Ευρώπης
Μεσαίων της Ανατολής

Στη στεριά ζει όρθιο ψάρι
σκούφια βάζει ο σεφ μαβιά
ο ψαράς τρώει κοκορέτσι
κι ο ποιμένας κακαβιά

Φιδές μ΄άφθονο το άλας
μ’ άνευ τσιμένι παστουρμάς
εκδοχή ίσιας κουτάλας
και ατύλιχτος ντολμάς

Θεοσεβής στριπτήζ χορεύτρια
αστυνόμος κλεφταράς
ελεήμονα αναγνώστη
οίκτο δείξε – μη βαράς.

 Σημ. Παράβαση: μέρος του έργου στην Αρχαία Κωμωδία, περί το μέσον της παράστασης ο χορός απευθύνεται στο κοινό εκτός υπόθεσης και μεταφέρει σκέψεις, παραινέσεις, προτροπές και παρακλήσεις του δημιουργού. 

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Μου άρεσε πιο πολύ


Θέλω να γυρίσω πίσω
μου άρεσε τότε πιο πολύ
που δεν εκάναμε ονλάιν κρατήσεις
και δεν υπήρχανε αυτόματα εκδοτήρια
που ήταν άνθρωποι να κόβουν εισητήρια
που είχε ταμίες στα θεάματα
στο σινεμά, στα θέατρα
και εισπράκτορες στα μέσα της μεταφοράς

Δε γίνεται, μου λέτε, να ανασχεθεί η πρόοδος
να διακόψεις την πορεία των πραγμάτων
να σταματήσεις να μεγαλώνει ένα δέντρο

Μα δεν ακούω τί μου λέτε
γιατί σκεπάζει τις φωνές σας
εκείνη του εισπράκτορα
που μέσα απ’ το βραχνό μικρόφωνο
προτρέπει εμάς τους επιβάτες
και μας καθοδηγεί:
«προχωρείτε παρακαλώ, έχει χώρο
προχωρείτε προς το κέντρο».

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Ώρα τετάρτη πρωϊνή (περίπου)


Τί κάνει άραγε
τέτοια προχωρημένη ώρα της νυκτός
με φως στο υπνοδωμάτιο
και ανοιχτά πατζούρια
ξέχασε φαίνεται
πως κάποιος μένει απέναντι
τρεις μήνες έλειπα κοντά
και μόλις μπήκα απ’ τ’ αεροδρόμιο
τί κάνει μπρός απ’ τον καθρέφτη
μονάχη παίρνει πόζες
λιγνό κορμί και θελκτικό
για ποιόν κάνει τις πρόβες
θεόγυμνη, φορώντα μοναχά
ένα ζευγάρι γόβες.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Οι σαγιονάρες


Θάρρησα κάποια στιγμή
της ολιγόμηνης της σχέσης
πως διάρκεια θα είχε
όλα σχεδόν τα βράδια
κοιμόμασταν μαζί
τα πιο πολλά
η αλήθεια είναι, σπίτι της
αλλά και κάποια στο δικό μου
πήγα λοιπόν και πήρα μια οδοντόβουρτσα
που δίπλα στην προσωπική μου
έβαλα στο ποτήρι
επίτηδες τη διάλεξα
σε χρώμα ροζ
εγώ είχα μπλε
κι επίσης πήγα, πήρα
- προχωρημένη βλέπεις Άνοιξη –
ένα ζευγάρι σαγιονάρες
κόκκινο - ροζ χρώμα ήταν κι αυτές
με άσπρες βουλίτσες
πολύ χαριτωμένες
νούμερο τριανταεπτά
και δίπλα τις έβαλα
στις μαύρες - χακί δικές μου
σαρανταέξι νούμερo

Αλίμονο, ελάχιστες φορές χρησιμοποιήθηκαν
σε ενός χεριού δάχτυλα μετρημένες
έγινε ένας τρομερός καυγάς
που εγώ προκάλεσα
εξ ασημάντου αφορμής
με εντάσεις και φωνές 
και συμπεριφορές οξείς και άσχημες
λάθος μου, το κατάλαβα μετά
και ύστερα από χρόνια απολογήθηκα
κι έτσι μια μέρα
πήρα την οδοντόβουρτσα
και πήγα λίγο πιο πέρα από το σπίτι
στον κάδο ανακύκλωσης
όπου την πέταξα
και δίπλα ακούμπησα στο δρόμο
τις σαγιονάρες το ζευγάρι
μήπως τις θέλει να τις πάρει
κάποια περαστική
ή για την ίδια
είτε για μια της οικογένειας
ή κάποια φίλη
ή ίσως κι ένας άντρας αντιστοίχως
για κάποια του κύκλου του γυναίκα
και γύρισα πίσω όπου πάλι μοναχή
ήταν η οδοντόβουρτσα μου στο ποτήρι
και το ζευγάρι οι σαγιονάρες μου
μες στην παπουτσοθήκη
μονάχο και αυτό σαν πριν...

Και ύστερα από λίγο καιρό
μπήκε για τα καλά το Καλοκαίρι.


Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Ο Μύλος


«Ξεκίνα» ακούγεται η μέσα μου φωνή
«πόσο πια θα το καθυστερήσεις;
Πρέπει να πας και στη δουλειά!...»
«Μα εκεί έξω» αρθρώνω τον αντίλογο
«είναι ένας θίασος τεράτων
(που – αλίμονο – νομίζω
μέλος του αποτελώ κι εγώ)
ένας γκροτέσκος όμιλος»
«Βγες έξω τώρα!»
πάλι ακούγεται επιτακτική
«σε περιμένει νέα μέρα,
η ζωή σε περιμένει...
ο κρεατόμυλος».

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Φυλαχτείτε


Έπιασε Μάης
έσκασε ζέστη
γέμισε πάλι
γύρω όλο έξω
με θηλυκούς εκτελεστές
άμα πλησιάσεις
σα σοκ παθαίνεις
σε διαπερνούνε
ισχυρά βολτ
όπλο δεν έχουν
μόνο ένα άσπρο
ζευγάρι στήθη
κι ένα ανοιχτό
βαθύ ντεκόλτ.


Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Θ' αρχίσουνε σε λίγο να ξεβάφουν ένεκα επικείμενο το θέρος μα σήμερα ας φτιάξουμε στεφάνια - καλό μήνα!


Άγρια λουλούδια
κι άνθη κάθε λογής
σε όλα τα χρώματα
που βάζει ο νους σου
κι ακόμα μερικά
με φόντο πράσινο
σε κάθε πιθανή διαβάθμιση
χλόη φουντωμένη
σπαρτά, αυτοφυή
ααα! η Ελλάς την άνοιξη
πήγαμε σήμερα
το έθιμο να τηρήσουμε
λίγα μόλις χιλιόμετρα
έξω από την πόλη...
τί πανδαισία!

Πρωτομαγεία!

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Ο αντάξιος


Άμα το δω το πράγμα από απόσταση
ψύχραιμα και αντικειμενικά
μιλώ για την - όποια- δική μου αξία
εν σχέσει με αυτήν των
- ο Θεός να τα κάνει – στιχουργημάτων μου
σε κάποια, ελάχιστα, κατώτερος προκύπτω
όπως και ανώτερος κάπως σε μερικά
μα στην πλειοψηφία τη σχεδόν ολοσχερή
ισάξιος ακριβώς νομίζω
και ειναι αυτή μια νομοτέλεια
μία δικαίωση, μια ισορροπία
μια αρμονία είναι
εκ τούτου και τα βράδια
αφού έχει τελειώσει
άλλη μια μέρα συγγραφής, διορθώσεων
επιμέλειας και φροντίδας
και αφού βεβαίως έχω φάει τη σούπα μου
μακάριος και ήσυχος κοιμούμαι.

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Η κατάντια


Α ρε καημένε πώς κατάντησες
που ήσουν άρχοντας και έπινες
το ένα κατόπιν του άλλου
τα πολυάριθμα σκοτς ον δη ροκς
ή τα εκλεκτά και σπάνια
ουΐσκυ μωλτ τα σκέτα
αργά με απολαυστικές γουλιές
ή παγωμένη μπύρα
σε δυσθεώρητες ποσότητες
(το αγαπημένο σου ποτό)
και οίνο άφθονο
λευκό, ροζέ ή ερυθρό, αναλόγως
τα συνοδευτικά πλούσια εδέσματα
ή τα αρωματικά, τα δυνατά αποστάγματα
κι ακόμα τόσα τζιν και βόντκα και μαρτίνι

Α ρε κατακαημένε πώς κατάντησες
τώρα στου εξεταστηρίου την αναμονή
έξω απ' τον τομογράφο τον αξονικό
γουλιά γουλιά από ποτήρι πλαστικό
το διάλυμα να καταπίνεις το πικρό
με τη γαστρογραφίνη.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Πεινώντος λόγος παραληρηματικός (η δίαιτα)


Κόλλησε το στομάχι μου στην πλάτη
κάνε κάτι, κάντε κάτι

Τρεις μέρες σωστές έχω να φάω
και πεινάω, πώς πεινάω

Μισός έμεινα πού 'χα κορμάρα
τί ζαλάδα, τί κομμάρα

Αχ! φέρτε μου μία βαθιά πιατέλα
έλα, έλα, έλα, έλα

Με αχνιστή και πλούσια καρμπονάρα
στην κοιλιά μου κάνει αντάρα

Και αρνί στη γάστρα με πιλάφι
ή κυνήγι, άγριο ελάφι

Μια σαλάτα όλο βιταμίνη
μια τσιπούρα, ένα λιθρίνι

Γεμιστή αλανιάρα μια πουλάδα
και μια χύτρα φασολάδα

Ό,τι υπάρχει θα τα φάω όλα
κι επιπλέον μια μπριζόλα

Κι ένα γλύκισμα για να τελειώσω
α, θα πλήρωνα όσο όσο

Σκληρά της πείνας κι άγρια τα εδάφη
άγριο ελάφι, άγριο ελάφι

Ζω μονάχα μ΄αυτήν την ελπίδα
δώστε μια οδοντογλυφίδα.


Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Ο αγρός


Καταραμένος τόπος, άγονος, ξερός
άνυδρη γη θρυμματισμένη
πέτρες και σκόνη
κι ούτε ένα δέντρο για να ρίχνει
παρηγορητική σκιά
ούτε ένας θάμνος θαλερός
ένα ανθοφόρο
να ξεκουράζει τη ματιά
και την ψυχή
ούτε δα ένας νεαρός βλαστός
πράσινος, τρυφερός και νέος

στον αγρό του Κεραμέως.

Μεγάλο Σάββατο '017

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Οι λουόμενοι


Δεν ειν' μόνο κάθε μέρα
την περίοδο αυτήν
που σταυρώνουμε τον Κύριο και Θεόν
είναι κάθε μία μέρα
σα βροχή στάζει το αίμα
Αυτού εφ΄ημάς
και επί τα τέκνα ημών.


Μεγάλη Παρασκευή '017


Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Η μια πλευρά κι η άλλη


Γλυκεία που είναι
καθώς λεν'
η αμαρτία
όταν βυθίζομαι εντός της
πόσην πολλήν που μου παρέχει
παρηγορία
μα πάλι...
οσάκις καταφέρω
μακρά της για να κρατηθώ
και να διάγω βίο
ήσυχο και ειρηνικό
τότε μονάχα νοιώθω
εν απαρτία.

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Το χατίρι


Για πολλοστή φορά
δέκατη τώρα ημέρα
με αγωνία προσπαθώ
απ’ την απαίσια συνήθεια
να απεξαρτηθώ
και ταπεινόφρονα ζητώ
Θεία Χάρις, Θεία Πρόνοια
γλυκειά Μητέρα του Θεού
φύλακες Άγγελοι, να βρω
σ’ ετούτη την απόπειρα τη δύναμη
και να μου γίνει το χατίρι 

σκέτο χυμό γεμίζω το ποτήρι. 

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Ποιός ανήκει πού


Χρόνια και χρόνια
πάντα δηλαδή
εκ γεννετής που λένε
στην ίδια γειτονιά
και κάθε Σάββατο
στην ίδια λαϊκή αγορά
στην περιλάλητη λαϊκή
της Καλλιδρομίου, στα Εξάρχεια
σαν ήμουνα παιδί
με τις θείες ή τη μάνα μου
με παίρνανε μαζί να με προσέχουν
να μη μ΄αφήνουν μοναχό
ή έτσι και για γούστο
και ήταν πράγματι
ένας κόσμος μαγικός η λαϊκή
ύστερα συχωρέθηκε η μία θεία
και πιο μετά σταμάτησα
όταν εγώ έφηβος όντας πλέον
που δεν ήθελα να συνοδεύω
τις μεγάλες τις γυναίκες
μέχρι άλλα πέρασαν χρόνια
κι άρχισα τότε πάλι να πηγαίνω
ότι είχαν πια κι άλλο μεγαλώσει
να μην τις αφήνω μοναχές, να τις προσέχω
να τις βοηθάω με τις σακκούλες, το καρότσι
τους λογαριασμούς, τις πληρωμές
μα κι έτσι, απλά για γούστο
και σιγά σιγά μού ‘μαθαν
τους αγαπημένους τους πωλητές
και πάγκους προϊόντων
που μετά από τόσα χρόνια
είχαν επιλέξει
αυτός έχει τα καλύτερα σταφύλια
αυτός τα μαρούλια τα τρυφερά
εκείνος τα γλυκά τα μανταρίνια
και είχανε πια γνωριστεί μ’ αυτούς
αλλά και με τα παιδιά, τους γαμπρούς, τις νύφες τους
και πιάνανε λίγο ψιλή
κάθε φορά κουβέντα
κι ύστερα συχωρέθηκε κι η άλλη θεία
και ρώταγε η μάνα μου στη λαϊκή
«τη θυμάσαι την αδερφή μου;»
και κουνούσαν οι ανθρώποι το κεφάλι
ή πάλι έλεγε στη νεαρή μανάβισσα
«αχ! κορίτσι μου, τον θυμάμαι τον πατέρα σου
καλός άνθρωπος, τον αγαπούσαμε
η αδερφή μου κι εγώ»
κι ύστερα συχωρέθηκε κι η μάνα μου...
το επόμενο διάστημα
πηγαίνοντας στη λαϊκή μονάχος
δοκίμασα να παίρνω κι από αλλού
όπου τύχει, σταφύλια, μαρούλια
μανταρίνια και λοιπά
για να διαπιστώσω ότι αλίμονο
η θεία και η μάνα μου είχαν δίκιο
και κατέληξα ξανά στους ίδιους πωλητές
και απολάμβανα επιδοκιμαστικά τα προϊόντα
και μου άρεσε που πιάναμε
και λίγο την κουβέντα
αυτήν την αίσθηση οικειότητας
που αποκτά κανείς
μετά από τόσα χρόνια

Κι άμα καμμιά φορά
τυχαία βρεθώ
κάποια άλλη μέρα
σε άλλες λαϊκές
σε άλλες γειτονιές
και τύχει να βλέπω ξαφνικά
αυτούς τους ίδιους
τους «δικούς» μου πωλητές
της δικιάς μου λαϊκής
νοιώθω περίεργα
κάτι παράξενο συμβαίνει
μόνο δεν ξέρω τί απ’ τα δυο
σα να μην ανήκουνε αυτοί εδώ
ή εγώ να μην ανήκω.


Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Ο ηλικιωμένος γείτονας


Μια ζωή θα μπορούσες
να πασχίσεις
να προσπαθήσεις
να επιδιώξεις
για κάτι ωραίο
κάτι σπουδαίο
κάτι ανεκτίμητο

μα εσύ μονάχα θέλησες
ένα διώροφο ακίνητο
κι απ’ έξω να παρκάρεις
και κάθε Κυριακή να πλένεις
το αυτοκίνητο.

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Τί με συνέφερε


Την ώρα (την πολλή ώρα)
που στεκόμουν στην ουρά (τη μεγάλη ουρά)
του καταστήματος (πάντα ουρά έχει εδώ)
με τυλίξανε μάβρες οι σκέψεις
ένεκα που δεν είχα καθόλου τα κέφια μου
ως συχνά συμβαίνει να μην έχω
κι έλεγα να δεις
που στην προσεχή ιατρική εξέταση
που μου είχαν υποδείξει
κάποιο σοβαρό εύρημα θα υπάρξει
και δε θα ζήσω να χαρώ
το ωραίο ξύλινο πεζοπορικό ραβδί
που μόλις είχα προηγουμένως
για τη συλλογή μου αγοράσει
και βαστούσα στο χέρι

κείνη την ώρα
ένα πείραγμα ενός υπαλλήλου σε συνάδελφο
έκανε όλο το προσωπικό να ξεσπάσει
σε γέλια τρανταχτά

και τα γέλια τα σάρωσαν όλα.


Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Το δίπλωμα


Απέκτησα το δίπλωμα οδήγησης
εικοσιτρίω όταν ήμουνα χρονώ
θυμάμαι τότε κοίταγα την ημερομηνία λήξεως
και μου φαινόταν αδιαννόητα μακρινή
τώρα που πέρασαν χρόνια και χρόνια και την ξανακοιτώ
δεν είναι που μοιάζει πιο κοντινή, πιο οικεία
είναι που αναρωτιέμαι
άμα θα ζήσω να τη φτάσω.

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Το σαλτάρισμα*


Αισθάνομαι το μυαλό μου να στροφογυρνά
με ιλιγγιώδη ορμή
στα όρια να ξεφύγει
αισθήματα δεν έχω πια
φιλοδοξίες έχω πάψει από καιρό
συγκρότηση, ψυχραιμία, πίστη, ελπίδα καμμιά
άδειος, κενός περιφέρομαι
το μόνο πού ‘χει μείνει μια ανάμνηση
κι αυτή δικιά σου.

*τίτλος δανεισμένος από την ομώνυμη ποιητική συλλογή της Πάολας Ρεβενιώτη, εκδόσεις Σιγαρέτα, Αθήνα 1985

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Ο χαμός


Νοιώθω τα χάνω
καθετί γύρω γκρεμίζεται
πέφτει σα χάρτινο
παγιδευμένος
σ’ ένα κόσμο εφιάλτινο.


Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Πικρά, πεντάστιχος διαπίστωσις, ολίγον προ του τέλους, εις γλώσσαν λαϊκήν


Ποτέ δεν τό ‘λεγα ρε συ
χυδαίο μου φάνταζε, θρασσύ
η ζωή πως νόημα δεν έχει
κι αδύνατη ότι είναι
δίχως κρασί.

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Ο φιλικός κριτικός λογοτεχνίας


Το στιχούργημα τούτον
σπουδαίον εστί
ο ρυθμός ίσως τέλειος
και η γλώσσα μεστή
η ρίμα δε, άψογη
η ιδέα πιστή
από πλήθος αξίζει
να διαβαστεί
κι όχι ολίγους
μόνο δη φίλους
και να ξεχαστεί.

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Δε θα προλάβω


Δε θα προλάβω
με τους σημερινούς ρυθμούς
ανάγνωσης δε θα προλάβω
να διαβάσω όλα αυτά
τα βιβλία που έχω αγοράσει
και δεν έχω διαβάσει
δε θα προλάβω
ακόμα και με τη διπλή
τριπλή ταχύτητα να διαβάζω
κι όλο αγοράζω.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Δεν ειν' στο χέρι μου


Πότε θα επέλθει ο κορεσμός
το ξέρει μόνον ο Θεός
τ' ορίζουνε οι Μοίρες...
Πόσες πια μπύρες;

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Σταματήστε τα ρολόγια


Το τικ τακ των ρολογιών δεν το αντέχω
σε σπίτι μ' εκκρεμές ούτε κατά διάννοια
δε θα μπορούσα να ζω
ούτε καν μ΄ένα από κείνα
τα παλιά, στρογγυλά, επιτραπέζια ξυπνητήρια
ακόμα το ίδιο και με τα σύγχρονα, ρολόγια του τοίχου
που δεν έχουν κίνηση μηχανική με ελατήρια
αλλά μια μικρή, ηλεκτρική διάταξη τα στρέφει
στην καρδιά της οποίας ένας κρύσταλλος πάλλεται
και τους δείκτες κινεί με αυτόν τον ανυπόφορο ήχο
να μην το πάω μακριά και βάλω εντός
και τα μικρά ρολόγια τσέπης, τα ρολόγια χειρός...

Να φαντασθείτε, στην εξοχική κατοικία
που μας έχει καταχωρηθεί να πηγαίνουμε οσάκις
η ιδιοκτήτρια φίλη, λείπει στο εξωτερικό
πρώτο πράγμα που κάνω σαν φτάνουμε
ξεκρεμώ το ρολόι απ' τον τοίχο
βγάζω τη μπαταρία
και σαν εκείνο μείνει βουβό
τότε και εγώ ηρεμώ
και αισθάνομαι ότι μπορούνε ν΄αρχίσουνε
οι μικρές ή μεγαλύτερες διακοπές
που έχουμε έρθει να κάνουμε...
αν δεν ήξερα ότι είχα τη δυνατότητα αυτή
μάλλον δε θα ξεκινούσα το ταξίδι

Πώς; Ψυχωτικός, υποχόνδριος;... Μπορεί...
Εμένα πάντως η ιδέα με παρηγορεί.


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Ο δειλός, κομπορρήμων και κενολόγος αγορητής


Α, μας είπε πλείστα όσα
των τειχών όπισθεν όντας
κήρυξ εν τη ασφαλεία
σοφός τάχα Σολομώντας.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Ο ευαρεστημένος


Κάτω από τη βεράντα μου
στο διαμέρισμα που κατοικώ
είναι ένα στενό δρομάκι
μήκους ενός και μόνου τετραγώνου
τόσο στενό που ούτε καν μικρά οχήματα χωρούν
και μόνο πεζοί περνάνε
κι αυτοί όχι πολλοί
άντε και κάποιο μηχανάκι
από παλιά το είχα προσέξει το σημείο αυτό
χάρη στην ιδιαιτερότητα του
σαν τύχαινε πριν χρόνια
περαστικός εδώ γύρω να βρεθώ
βλέπεις γεννήθηκα, μεγάλωσα κι ακόμα μένω
σ' αυτήν την ίδια γειτονιά
και πού να φανταστώ στα τότε
ότι σ' αυτό το δρόμο θα εγκατασταθώ...
δυο μόνο σπίτια έχουνε είσοδο παλιά
σε τούτο το στενό
της Πράγας το σοκάκι όπως το ονομάζω
έχει και δυο αυλές που βλέπουν σε αυτό
δυο εγκαταλελειμένα νεοκλασσικά
την πίσω όψη μιας ιστορικής ταβέρνας
κάποια παράθυρα και κάμποσα
μπαλκόνια και βεράντες όπως η δική μου...
πριν δύο χρόνια
άντε τρία το πολύ μα όχι παραπάνω
κάτι γλάστρες παλιές που άλλο πια δεν ήθελα
κάτι φυτά που πλέον δε μου ταιριάζαν
τά 'βγαλα στο σοκάκι σε σημείο να μπορώ
νεράκι να τους ρίχνω από ψηλά να τα ποτίζω
κι από κει κι ύστερα όπου έβρισκα στους δρόμους
φυτά αφημένα, στα σκουπίδια πεταμένα
τα περισυνέλεγα, τα άθροιζα εκεί
και γλάστρες παλιές γέμιζα χώμα
και έκανα μεταφυτεύσεις
και κάποιοι γείτονες παρακινηθήκαν φαίνεται
και πρόσφεραν κι αυτοί ότι βρήκαν
μερικοί άλλοι βέβαια ανάγωγοι
βουτάγαν γλάστρες οι ξεδιάντροποι
κι όλο άλλες έβρισκα
και όλο κουβαλούσα
ώσπου έφτασε και έγινε
ένα μικρό κηπάριο κανονικό
σε κείνο κει το τμήμα του δρομίσκου
που έχει πια φουντώσει
έχει πρασινίσει και έχει σχηματίσει
μια όμορφη γωνιά, "μια ωραία νότα"
 που είπε και ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας που λέγανε
(ένας από τους συνεισφέροντες)
επικροτώντας την προσπάθεια αυτή όπως και άλλοι 
που μάλιστα προσφέρθηκαν για πότισμα
οσάκις εγώ λείπω
και μα την αλήθεια σας το λέω
πόσο που καμαρώνω για το έργο μου αυτό
αλλά κυρίως χαίρομαι, ναι χαίρομαι
και κάθε τόσο περνώ απ' το στενό
κι ελέγχω των φυτών την πρόοδο
κάνω μικρές αν απαιτείται επεμβάσεις
και παρέχω τις φροντίδες όπου είναι απαραίτητες
μα πιο πολύ βλέπω και χαίρομαι
αλήθεια τόσο χαίρομαι...

που επιβεβαιώνει ότι ο άνθρωπος
ευαρεστείται με τα απλά.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Ο πολυμήχανος


Τί υπέροχο που είναι εργαλείο
τόσο μικρό και συμπαγές
με τόσες όμως λειτουργίες
και χρήσεις διαφορετικές
και πόσο ποιοτικό, ανθεκτικό
μια ζωή μπορεί να τό' χεις
και να το κληρονομήσεις και σ' επόμενες γενιές
και δες τί όμορφο κι άρτιο αισθητικά
σ' αρέσει να το βλέπεις, να το αγγίζεις θες
στη χούφτα να το κλείνεις
και σχετικά οικονομικό
ο καθένας μπορεί ένα ν΄αποκτήσει
ή σε κάποιον να δωρίσει
κι εργασίες που με άλλα εξαρτήματα ειδικά
σε πέρας δε μπορείς να φέρεις
λύση αυτός σου δίνει δια μιας

ο  ελβετικός σουγιάς.

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Και του χρόνου


Συνηθίζω εδώ και χρόνια
κάθε πρωί - όχι και τόσο δηλαδή πρωί - Πρωτοχρονιάς
μία μικρή ιεροτελεστία
να αλλάζω τα φύλλα στο επιτραπέζιο ημερολόγιο
που διατηρώ σε μια γωνιά του γραφείου στο σπίτι
ένα από κείνα τα κεκλιμένα από μέταλλο ή ξύλο
(το δικό μου ξύλινο)
που διαθέτουν κάτι αφαιρούμενους κρίκους οβάλ
όπου και προσαρτάς τα φύλλα διάτρητα
μεγέθους κάτι παραπάνω από τράπουλας
με χρωματική κωδικοποίηση πού 'χουν ανά βδομάδα
και πάνω γράφει το καθένα
την ημερομηνία βέβαια
της θέση της ημέρας μες στο μήνα
τον αριθμό της εβδομάδας
την ώρα ανατολής και δύσης του ηλίου
της σελήνης τον αριθμό των ημερών
την εκάστοτε θρησκευτική εορτή
και υπάρχει χώρος σημειώσεων ανά ώρα
απ' το πρωί ως το βράδι

Τις περίοδους πού 'μαι καλά, νηφάλιος κ.λ.π.
γυρίζω τακτικά, σε βάση καθημερινή
του ημερολόγιου τα φύλλα
μα όταν όχι, περνά ίσος κι ολόκληρος
μήνας πριν το αγγίξω
σημειώσεις εγώ εκεί κρατώ ελάχιστες
π.χ. μία στο τόσο κάποια υπενθύμιση
για μία υποχρέωση
ή μία πού ΄ναι να γίνει εργασία
εκείνο όμως που κάνω με συνέπεια κάθε φορά
είναι να γράφω τη ημέρα αναχώρησης και τον προορισμό
για κάποιο ταξίδι, για κάποια εκδρομή
π.χ. για τη δουλειά, για διακοπές το καλοκαίρι
για μία εξόρμηση στη φύση και τα τοιαύτα
και με ενικό αριθμό σαν πάω μοναχός
πληθυντικό άμα τη συνοδεία στενών προσώπων
να λέω π.χ. "Φεύγω" ή "Φεύγουμε"... και ύστερα το μέρος

Τί νόημα άραγε να έχει αυτό;
- όχι και κάποιο βέβαια βαθύ
ξεκίνησε το χούι αυτό με το συλλογισμό πως ότι να:
ταξίδι είναι αυτό, κάποιο ατύχημα μπορεί
κάποιο δυστύχημα να γίνει
να μη γυρίσω τελικά
ε, κάτι κι από μένα να βρεθεί
σαν τελευταίο, έστω τέτοιο
σύντομο και ταπεινό γραπτό
τί ανοησία! θα μου πείτε και δίκαιο θα έχετε
και γω το ίδιο σκέφτομαι
σπίτι όταν ξανά γυρίζω και στη σημείωση
πέφτει το μάτι μου πάνω στο ημερολόγιο
όμως από την άλλη κάθε Πρωτοχρονιά
ψάχνω αυτές τις σελίδες, τις γραμμένες
ανάμεσα στις 365 περσινές
και στην άκρη χρονολογικά
ταξινομημένες τις φυλώ
αφού προηγουμένως μία μία τις κοιτάξω
και πίσω στο χρόνο ταξιδέψω
τα ταξίδια τα συγκεκριμένα, τις εντυπώσεις,
τις εμπειρίες, τις παρέες, τις γνωριμίες αναθυμούμενος
και αναρωτηθώ εάν
και σ' ένα χρόνο από τώρα
το ίδιο θα είμαι σε θέση να το κάνω
να βρίσκομαι δηλαδή εδώ να αλλάξω πάλι ημερολόγιο
και στο προηγούμενο να υπάρχουν κάποιες έστω σημειώσεις

Έχουμε λοιπόν και λέμε για το 2016:
10 Μαρτίου: Φεύγουμε για Άμστερνταμ
2 Μαΐου: Φεύγω για Τρίπολη
19 Μαΐου: Φεύγουμε για Γερμανία
27 Μαΐου: Φεύγω για Ευρυτανία
13 Ιουνίου: Φεύγω για Πράγα
15 Ιουλίου: Φεύγω για Όλυμπο
1 Αυγούστου: Φεύγουμε για Λέσβο
15 Αυγούστου: Φεύγουμε για Λακωνία, Μεσσηνία, Ηλεία, Αρκαδία, Μέθανα
26 Αυγούστου: Φεύγουμε για Μέθανα
3 Οκτωβρίου: Φεύγω για Θεσσαλονίκη
17 Οκτωβρίου: Φεύγω για Θεσσαλονίκη
28 Οκτωβρίου: Φεύγουμε για Αιτωλοακαρνανία - λίμνη Τριχωνίδα
... και τέλος.

Και του χρόνου με υγεία.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Ματαιότης


Σχέδια μεγαλεπήβολα
κάνω κάθε φορά
που υπό την επήρρεια των παυσίλυπων
μου δίδεται μια κάποια
της ψυχής ανάτασις
το νου μου όπου ψηλώνω
μα ύστερα, όταν παρέλθει η επίδρασις
όλα τα ματαιώνω. 

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Η πρωτοχρονιάτικη ευχή των σε προσπάθεια απεξάρτησης αλκοολικών


Καλή χρονιά, χρυσή χρονιά
όπου στη διάρκεια όλης
μακριά εντελώς να μείνουμε
από της αλκοόλης.