Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Μην κλαις


Μην κλαις, μην κλαις
μόνη όπως στέκεσαι
στην κακοφωτισμένη είσοδο
της πολυκατοικίας
σπαράζει μου η καρδιά
έτσι ως σε βλέπω με το χαρτομάνδηλο
τα μάτια να σφογγίζεις
θα είσαι εκτιμώ περίπου εξηνταδύο ετών
αχ! καημενούλα μου
μόνη στον κόσμο έχεις;
σ΄έχουν απομακρύνει τα παιδιά
και σε παραμελούν
σαν ξένα τα εγγόνια;
κι ο σύζυγος που πια δε σ' αγαπά...
και τις ημέρες τούτες πού 'ναι γιορτινές
ξεχείλισε η λύπη - δεν αντέχεις
μην κλαις σου λέω, θέλω
να σε πάρω αγκαλιά
και να σου εξηγήσω πως
υπάρχει σίγουρα για σένα
κάπου ένα ζεστό καρδιάς κομμάτι

Φύγε ανώμαλε!
απαίσιε μακριά, θα βάλω τις φωνές
χρονιάρες μέρες πανάθεμα την τύχη μου
α! πόσο κόβει, πώς τσούζει τόσο
τί πολύ με ενοχλεί
από ώρα κάτι
μού ΄χει μπει στο μάτι.

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Πάει η παλιά προμετωπίδα


Σήμερα αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι του ιστολογίου, καλοί μου άνθρωποι, έγινε η αποκαθήλωση της παλιάς προμετωπίδας μας η οποία, επί ικανό χρονικό διάστημα αρκετών μηνών υποδεχόταν τους εισελθόμενους με ισχύ υπολογίσιμη και ωραίο αισθητισμό, προϊδεάζοντας τους κιόλας περί του τί θα βρούνε παρακάτω. Για αυτήν την χρήσιμη πολύ λοιπόν και τίμια υπηρεσία που προσέφερε, καλό θεωρήσαμε να μην την αφήσουμε να χαθεί και μείνει αφανής, παρά να την περισώσουμε έστω και ως αρχειακή αναφορά με τούτη εδώ την αφιερωμένη, ειδικά σε εκείνη δημοσίευση, ελπίζοντας συγχρόνως ότι επάξια θα την αντικαταστατήσει η νέα που μόλις προ ολίγου αναρτήσαμε και όσο η προηγούμενη ή - γιατί όχι; - κι ακόμα παραπάνω θα σας ικανοποιήσει . Έρχεται άλλωστε από τον Κάλχα της Αργεντινής, το μάγο βιβλιοθηκάριο και των βιβλίων εραστή που οι Θεοί κάνοντας τα ανήκουστα αστεία τους, τον τύφλωσαν στο μεγαλύτερο του βίου του το χρόνο, αυτόν που πίστευε πως ο παράδεισος είναι μια βιβλιοθήκη μα πρόλαβε ωστόσο ο ανυπέρβλητος, κόσμους υπέροχους να κτίσει με ποιήματα και διηγήματα και πλήθος μέγα κομψοτεχνικά  δοκίμια και κριτικές, ορμητικούς λέξεων ποταμούς και κύματα  σαγήνης και ... όνειδος επιτέλους στην Ακαδημία των Σουηδών.  
Καλή ανάγνωση λοιπόν...
......
Του καθενός μας το λοιπόν ατάλαντου τεμπέλη
που έχει γίνει ποιητής γιατί δεν ξέρει μπάλλα
ποιήματα ας διαβάσομεν που ο κόσμος δεν τα θέλει
μα τα διαβάζει ο φτωχός κι αυτά μαζί με τ' άλλα
...
Και βέβαια ας ανταλλάξομεν λίγες φιλοφρονήσεις
λίγα χειροκροτήματα, λίγες γαλαντομίες
να μη φανεί πως του ενός ο άλλος τας ποιήσεις
φρονεί πως είν' κακόπλαστες, ακούσιες βλακείες
......

από το τραγούδι "Συνθέται και Τραγουδισταί", του 1984, σε στίχους και μουσική Βασίλη Νικολαΐδη, παραλλαγή δύο στροφών Χ.Δ.Τ.

......

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Και του χρόνου... ένα χρόνο μετά

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο σας εύχεται αίσιο το νέο έτος, 2018. Όπως γράφαμε και πριν ένα χρόνο ακριβώς, την ίδια μέρα, στις 3 Ιανουαρίου 2017, πάλι το πρωί της πρωτοχρονιάς ασκήσαμε το μικρό τελετουργικό, αλλάζοντας τις σελίδες του επιτραπέζιου ημερολογίου με καινούριες, επιλέγοντας από τις παλιές τις αναφορές εκκινήσεων για διάφορες κατευθύνσεις ταξιδιών και μεταβάσεων, διαπιστώνοντας στο τέλος ότι τη χρονιά που πέρασε περιλαμβάνονταν - όπως θα δείτε και πιο κάτω - ορισμένοι προορισμοί κάπως... απροσδόκητοι. Κατόπιν τούτου, η περυσινή  - όλως ειλικρινής και ουσιαστική - καταληκτική ευχή, που άλλωστε και φέτος θα επαναληφθεί, αποκτά μια οπωσδήποτε "άλλη", "επιπλέον" σημασία...

Έχουμε λοιπόν και λέμε για το 2017:
10 Φεβρουαρίου: φεύγω για Κρήτη
23 Φεβρουαρίου: φεύγουμε για Γερμανία
29 Μαρτίου: πάω για χειρουργείο
19 Ιουνίου: φεύγω για Γερμανία
12 Ιουλίου: πάω για χημειοθεραπεία
24 Ιουλίου: φεύγουμε για Μέθανα
9 Αυγούστου: πάω για χημειοθεραπεία
19 Αυγούστου: φεύγω για Μέθανα
6 Σεπτεμβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
16 Σεπτεμβρίου: φεύγω για Σύρο
29 Σεπτεμβρίου: φεύγουμε για το χωριό
4 Οκτωβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
1 Νοεμβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
29 Νοεμβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
23 Δεκεμβρίου: αναπαύθηκε η θεία, φεύγουμε για το χωριό
27 Δεκεμβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
... και τέλος.

Υ.Γ. Εξάλλου δε μπορέσαμε παρά να θυμηθούμε την προ επτά ετών δημοσίευση στο ιστολόγιο που είχε γραφτεί έξη περαιτέρω χρόνια ενωρίτερα (το σύνολον περίπου δεκατρία)... Πού να το φανταστούμε τότε καλοί αναγνώστες; Παρ' όλα αυτά, και πάλι ευχόμεθα εκ βάθους σε όλους: καλή δύναμη και καλή καρδιά καθώς και λίγη (όση χρειάζεται) τύχη!

Και του χρόνου με υγεία.

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Οι ήσυχες μέρες


Το κατάλαβα από νωρίς το πρωί
λίγο αφότου ξεκίνησε
ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος
όπου είχα επιβιβαστεί
για να μεταβώ στην εργασία μου
πως θά 'ταν αυτή
μια απ' τις ήσυχες μέρες
τις ήμερες μέρες
τις στρωτές τις ημέρες
τις απροβλημάτιστες, τις γλυκές
που κυλούν νωχελικά
όπως η ποταμιά στον κάμπο
κάτω από τα πλατάνια και τις λεύκες
και βρέχει με τα νερά της
τα χορτάρια της όχθης
και αρδεύει τα αγροκτήματα
και τροφοδοτεί την πανίδα
τα έντομα, τα αμφίβια, τα ερπετά
τα υδρόβια πτηνά
κι ακόμα διάφορα θηλαστικά
έτσι πρέπει όλες οι μέρες
ήσυχες νά 'ναι του ανθρώπου
και σα να μου φαίνεται
μια προαίσθηση έχω
πως κι οι άλλες μέρες αυτής της βδομάδας
έτσι ήσυχες θά 'ναι
και χαίρουμαι, χαίρουμαι τόσο
και τίποτα δε μου χαλά
τη χαρά αυτή
και την ηρεμία
μόνο, να, ίσως λιγάκι
αναπολώντας το παρελθόν στεναχωρούμαι
που υπήρχανε άλλες
αρκετές είν' η αλήθεια
μάλλον πολλές
πάρα πολλές αλίμονο μέρες
που δεν ήταν ήσυχες
ήταν άγριες μέρες
όλο άγχος και αγωνία και φόβο
δύσκολες μέρες
άσχημες μέρες
και μέσα μου λέω
να μην ξεχάσω
να μην ξεχάσω και λησμονήσω
στην άλλη ζωή να φροντίσω
νά 'ναι όλες σχεδόν - γιατί όχι;
ήσυχες νά 'ναι οι μέρες
κι αμ' έπος αμ' έργον
ευθύς στο τεφτέρι μου
να κρατήσω αυτή τη σημείωση
για να μην το ξεχάσω που λέγαμε
και το βγάζω απ΄την τσέπη
τ΄ανοίγω και μεταβαίνω φυλλομετρώντας
προς το σημείο όπου προς τον σκοπόν αυτόν
ιδιαιτέρως είχα αφιερώσει για υπομνήσεις
για να διαπιστώσω πως χώρος εκεί
δεν υπήρχε καθόλου
ούε μια μικρή σπιθαμή
να χωρέσει μια έστω
στενογραφική σημείωση πρόχειρη
και σκέφτηκα προς στιγμήν να παραβιάσω
τον προκαθορισμένο χώρο αυτό και να επεκταθώ
μα ύστερα ματαίωσα και είπα πρέπον δεν είναι
και κατάλαβα αίφνης
πως δε θα σημείωνα μάλλον
σχεδόν σίγουρα τίποτα
και η υπενθύμιση αυτού που επιθυμούσα
είχε εν τη γεννέσει της καταστεί όλως επισφαλής
κι αγχώθηκα με τη σκέψη αυτή
ταχυπαλμία μ' έπιασε
το στόμα μου ξεράθηκε
σφίχτηκε το στομάχι
στάλες ιδρώτα αισθανόμουνα
στο μέτωπο, στο σβέρκο και στην πλάτη
χάθηκε το κέφι μου
κι η ευχάριστη η διάθεση
περίπατο επήγε
μία μακάβρια ακόμα απαίσια μέρα
ένα άχθος πια πλέον τούτος ο βίος
γιατί Θεέ μου εγώ σκοτεινό τέτοιο ριζικό
κι αυτήν  τη χωρίς τέλος την ταλαιπωρία
αχ! οικτίρω και οδύρομαι
αχ! και προς στιγμήν
νόμισα κι αναθάρησα
πως θά 'ταν αυτή
μια απ' τις ήσυχες μέρες...


Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Τί επιθυμώ στο νέο χρόνο...


Δώσε Κύριε αν γίνεται
τη νέα αυτή χρονιά
απ' όλα τούτο πέρα να αφήσω
και ούτε μια φορά να κάνω
το σταυρό μου σκύβοντας
ένα ακόμα παγωμένο
μέτωπο να φιλήσω.

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Όταν πια πάω στο χωριό, ψάχνω όσους ήξερα να βρω


                Ασωπός Λακωνίας, 24/12/'017
                                              Γεια σου θεία

Μαργαρίτες, παπαρούνες
ανεμώνες, χαμομήλια
όλο γύρω στους αγρούς
πού 'ναι όλοι;
πού 'χουν πάει;
ένα δάσος με σταυρούς.

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Οι ντενεκέδες

Η αξία ενός ποιήματος, κατά την κρίση μου, μπορεί να φανεί και από την έκβαση ενός περί αυτό πειράματος ως εξής: επιλέγει κάνεις από ένα ποίημα στίχους διάφορους και σκόρπιους τους οποίους στη συνέχεια παραθέτει σε ένα νέο μόρφωμα, ένα νέο ποίημα ας πούμε. Εάν το δεύτερο αποπνέει τη δυναμική και μεταδίδει την αίσθηση του πρώτου, τότε ούτε το δημιούργημα ούτε ο δημιουργός (τα αρχικά) είναι τυχαία. Το πείραμα που ακολουθεί βασίζεται στο πρωτότυπο ποίημα "Ο Ακριθάκης. Ο Μυταράς. Ο Φασιανός κι' άλοι τέτιοι ντενεκέδες" του Γιάννη Γαλανού (1929 - 2014), από τη συλλογή "Γαλάζιος Ουρανός", Αθήνα 1998 - Παράφραση: Χ.Δ.Τ.


Η τέχνη έχει σκοπό
πονάει για τον άνθρωπο
μάχεται
άλοι Εμπειρίκοι ετούτοι
στα αρχίδια μας όλα
στον κώλο μας ο λαός
που τους ταΐζει ο ηλίθιος
δάσκαλοι λέει
τί δασκαλέβουν
το σινάφι
με τους δικηγόρους τους
με το αζημίωτο
με τα φακελάκια
οι δάσκαλοι διδάσκουν
τον Χριστό ο Γκρέκο
τη φύση ο Βαν Γκογκ
αφτοί τί διδάσκουν;
την αρλούμπα
την διαστροφή;
την ανωμαλία;
πιούς βελτιώνουν;
και έχουν τέτια πόστα
οι Εμπειρίκοι μας
ακόμα; 
ελέφθεροι βέβαια
όχι στο τρελοκομείο
φτάνουν οι ανοχές
η τέχνη είναι για όλους
όχι μόνο για τους κουνιστούς σνομπ
για όλους.


Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Ο Αναλλοίωτος


                                                     Για το φίλο μου Βαγγέλη

Πού είναι τα μαλλιά σου μακρυμάλλη;
ακάλυπτο έχει μείνει το μισό σου το κεφάλι
πού πήγε ο νεανικός σου ενθουσιασμός
πού πήγε η πόρωση; η ζάλη;
σε έκαμψαν καημένε τα χρόνια που περάσανε
σε τσάκισε φτωχέ η βιοπάλη...

ακούει και δε μιλά, δεν αποκρίνεται
μον΄σκέφτεται "Καλά, δεν ξέρουν
πως ειν΄το μέσα που μετρά;"
και πάλι...

βγάζει απ΄το πορτοφόλι μια φωτογραφία παλιά
κοιτά και βεβαιώνεται:
όπως ήτανε κάποτε αυτός - κι αυθεντικός! -
τώρα ειν' για μόδα οι άλλοι.

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Τη λύση βρήκα πάλι, ξανά σ' ένα μπουκάλι (με άλλον τρόπο αυτή τη φορά)


Μία φιάλη πλαστική
χωρητικότητος ημίσεως λίτρου
που είχα κενώσει βιαστικά
πίνοντας λαίμαργα
το αναψυκτικό περιεχόμενο της
και κράταγα στο χέρι μου
έτσι όπως περπατούσα
πλάι στη λεωφόρο
γυρίζοντας από την εργασία μου
Παρασκευή απόγευμα
τέλος της εβδομάδος
ή ώρα μόλις έξη μα βαθύ
γύρω σκοτάδι
προχωρημένος βλέπεις
μήνας Νοέμβριος
και ακόμα πιο δύσθυμο με έκανε αυτός
ο θόρυβος ο εκκωφαντικός
απ' τη διπλής κατεύθυνσης
και πολλαπλών λωρίδων
κυκλοφορίας αρτηρία
που κάθε λίγα δευτερόλεπτα
ιδαίτερα ενοχλητικές
έπαιρνε κορυφώσεις
κλάξον των οχημάτων
μοτέρ δικύκλων κι εξατμίσεις
μου ήρθε μια ιδέα και αφαίρεσα
κάπου φυλώντας το καπάκι
πλησίασα το στόμιο
του μπουκαλιού στ' αυτί μου
λες κι ήταν κάποιο όστρακο και έστρεψα
στο δρόμο τον πυθμένα
σχεδόν δεν πίστευα το θαύμα που έγινε
και πώς σαν ψέμμα έπιασε
το φτηνό μου κόλπο
έσβυσε όλος ο ορυμαγδός
και μετατράπηκε σε ένα βόμβο
απαλό, μονότονο
με λίγες μόνο διακυμάνσεις
ευχάριστο σχεδόν που θύμιζε
τον ήχο του αέρα από μισάνοιχτα παράθυρα
σαν τρέχεις με το αυτοκίνητο στην Εθνική Οδό
ή ότι ακούς σαν είσαι μέσα σε μία σύγχρονη
τραινάμαξα ταχεία
που καταπίνει τα χιλιόμετρα
στους κάμπους μίας προηγμένης
χώρας του Βορρά, της κεντρικής Ευρώπης
παράξενο ή ακόμα και γελοίο
θέαμα παρουσίαζα - το καταλάβαινα
αλλά δεν απομάκρυνα
τη φιάλη απ' τ΄αυτί μου
μέχρι που κάποια στιγμή
"έφυγα" εγώ κι άρχισα να φαντάζομαι
πως ταξιδεύω μακριά πολύ απ' την πόλη
για κάποια ξεχασμένη επαρχία
όπου και έφτανα
βαθιά μέσα στο βράδυ
και περπατώντας χωρίς να βλέπω σχεδόν τίποτα
μέσα από δρομάκια ολιγοφωτισμένα του χωριού
έφτανα στο κατάλυμα πού 'ταν κανονισμένο
όπου και έπεφτα για ύπνο κατ' ευθείαν
την άλλη μέρα όμως το πρωί
μια μέρα ξάστερη
λαμπρή, όμορφη μέρα
με μία κούπα στο χέρι αχνιστό καφέ
κοίταγα μέσα από τη τζαμαρία
απ' το μπαλκόνι, τη βεράντα ή την αυλή
πότε κατά τη μια μεριά
προς τις πευκόφυτες πλαγιές
και παρακάτω, στις υπώρειες
τα θαλερά τα θαμνοτόπια
και πότε προς την άλλη
στους κάμπους με τις συστοιχίες
τις ευλογημένες τις ελιές
ως και πιο πέρα ακόμα...
την τρανή, γαλάζια θάλασσα.

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Η ροή του χρόνου είναι ζήτημα προσέγγισης


Τη νέα ηλεκτρονική
κάρτα απεριορίστων διαδρομών
στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς
που έχει διάρκεια τριάντα ημερών
και πρόσφατα απέκτησα
και χρησιμοποιώ για πρώτο μήνα
σαν την πλησιάσεις στο μηχανισμό
ελέγχου της εισόδου
ακούγεται ένα ήχος (της ακύρωσης)
και εμφανίζεται σε μια μικρή οθόνη
το υπόλοιπο των ημερών ισχύος
κι είναι ένα νούμερο αυτό
που ιλλιγγιωδώς μειούται
δέκα έδειξε σήμερα
και χτες - νομίζω - εικοσιοκτώ πως ήταν
χτες όπως νομίζω, πως ήμουν στο στρατό
χτες που έπιασα δουλειά στην Εταιρία
χτες φοιτητής, χτες νεαρός
στα μπαρ, στα κλαμπ των Εξαρχείων
μα άσε λέω καλύτερα...
μην ταξιδεύει ο νους
σε αποθαρρυντικές τέτοιες αναλογίες
άσε καλύτερα το χρόνο να μετρά
μ' αυτή τη σοβαρή
αλλά ζεστή φωνή
που ανακοινώνει απ' τα μεγάφωνα:
"Επόμενος Σταθμός: Άνω Πατήσια".



Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Μισός αιώνας στα Εξάρχεια


Σάββατο, μέρα για μικροδουλειές
και για τα ψώνια της βδομάδας
σήμερα έχει και την ονομαστή
λαϊκή αγορά της γειτονιάς
αυτής της ίδιας γειτονιάς
εδώ γεννήθηκα, μεγάλωσα
όπου και ζω ακόμα
κατεβαίνω προς τα κει
που 'ναι τα μαγαζιά
γύρω απ' τη λάϊκή
και περπατώ στους δρόμους
αυτούς τους ίδιους δρόμους
και παρατηρώ, θολά και αμυδρά
(δε βλέπω πλέον δίχως τα γυαλιά μου)
τον εαυτό μου σε αντανάκλαση
στις τζαμαρίες των εισόδων των πολυκατοικιών
και τις βιτρίνες των καταστημάτων
όπου έχει μείνει επιφάνεια
καθαρή κι ακάλυπτη
απ' τις μπογιές, τα γκράφιτι, τα σπρέη
και από τις επάλληλες τις αφισοκολλήσεις...

έχει αλλάξει η γειτονιά

έχω κι εγώ αλλάξει.


Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Η κλεψύδρα που κλέβει


Κάθε που τελειώνει μία μέρα
της εργάσιμης βδομάδας
και ξαπλώνω στο κρεββάτι για τον ύπνο
η ίδια σκέψη έρχεται πάντα
"μα πώς είναι δυνατό;
σαν λίγο πριν μου φαίνεται
χθες βράδι πάλι το ίδιο που έκανα"
και αναρωτιέμαι
"πού πήγε η μέρα μου,
οι ώρες μου τί γίναν;"
και παρ' ότι καλά ξέρω
από πολλών ετών
πως είναι ο χρόνος μέγεθος
το πλέον σχετικό
δεν παύω να ταράζουμαι
και να στεναχωρούμαι
από αυτή την άχαρη απορία
που σαν το αγκάθι
σουβλίζει και τρυπά
το ενοχλητικό.